Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον.

Ένα απ'τα tattoo μου γράφει την εξής φράση:

"Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον".

Αρκετά άτομα που με γνωρίζουν το εκλαμβάνουν αρχικά στραβά, γιατί εκ πρώτης όψεως παραπέμπει στην μοιρολατρία. Σε φάση "Αχχ, όλα γύρω σαπίζουν και αδυνατούμε να ξεφύγουμε!". Δεν θα μπορούσαν να πέφτουν πιο έξω. Είναι για 'μένα ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα.

Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε τι γύρω μας συμβαίνει για κάποιο λόγο. Αρνούμαι να πιστέψω πως αποτελώ μια τυχαία σύνθεση χημικών στοιχείων. Αρνούμαι ότι ο πολύχρωμος (ναι, βλέπω το γκρίζο πολύχρωμο) κόσμος γύρω μου απλά *έτυχε* να υπάρξει. Αυτό αυτομάτως προσδίδει αξία στο .. οτιδήποτε. Πόσο πιο βαθύς γίνεται ο κόσμος αν τον αντιμετωπίζεις ως μέρος ενός σχεδίου και όχι ως αποτέλεσμα χιλιάδων τυχαίων ζαριών; Πόσο πιο όμορφος;

Οι σταγόνες της βροχής δεν πέφτουν τυχαία εκεί που πέφτουν. Όλες τους έχουν τον σκοπό τους. Ενώνονται και μαζί σχηματίζουν μικρά ρυάκια που και αυτά με την σειρά τους είναι προορισμένα να ενωθούν και να δημιουργήσουν μεγαλύτερα, όλο και μεγαλύτερα ώσπου να σχηματίσουν την θάλασσα. Αν οι σταγόνες είμαστε εμείς οι άνθρωποι, τα ρυάκια οι ζωές μας τότε η θάλασσα είναι το πεπρωμένο. Όλοι αποτελούμε μέρος του και οι ζωές μας πλέκονται μέχρι να φτάσουμε τον τελικό σκοπό μας.

Βέβαια, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν γουστάρω καθόλου όσους τα εξισώνουν όλα και όλους. Ο καθένας έχει το δικό του "ταβάνι". Τα δικά του όρια και τις δικές του δυνατότητες. Κάποιοι είναι από μόνοι τους χείμμαροι. Άλλοι στεγνώνουν προτού καλά καλά προλάβουν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους.

Έτσι είναι η ζωή. Η μοίρα είναι άτεγκτη και τα "ταβάνια" μας δεν σπάνε εύκολα. Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Για την ώρα, ας σκεφτεί ο καθένας μας ξεχωριστά ποια είναι η θέση του στον κόσμο.

Τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου τελευταία;

Γιατί;

Που θέλεις να φτάσει;

 Σου αρκεί;