Πουτάνες, πραγματικός έρωτας και ρομαντικός άντρας.

Συζήταγα σήμερα με έναν φίλο για την soon-to-be κοπέλα του. Το παιδί που μίλαγα τυχαίνει να έχει κάποιες πολύ ιδιαίτερες απόψες περί γυναικών. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά:

Σύμφωνα με τον φίλο μου:
1) Το 90% των γυναικών σήμερα είναι πουτάνες
2) Το 10% είναι "κατάλληλες για σχέση"

Αντίθετα, πριν 50 χρόνια η αναλογία ήταν αντίστροφη, με τις πουτάνες να είναι μόλις 10% του συνόλου των γυναικών. Αρχίδια μπλε. Όπως πηδιούνται σήμερα πηδιόντουσαν και προχθές και πριν εκατό χρόνια οι γυναίκες. Ίσως το έκαναν στα κρυφά πάντως το έκαναν.

Πουτάνες δεν υπάρχουν, ούτε υπάρχει λόγος για τέτοιες διακρίσεις. Όλα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας είμαστε ικανοί να κάνουμε πολύ άσχημα (και πολύ όμορφα) πράγματα ανεξαρτήτως φύλου. Όταν βλέπεις γύρω σου "πουτάνες", αδερφέ, μάλλον πρέπει να κοιτάξεις καλύτερα μέσα σου. Ίσως το πρόβλημα σου βρίσκεται στην ανικανότητα να δεχτείς ότι κάποια πράγματα είναι όπως είναι.

Τέλοσπαντων, ένα άλλο θέμα που 'θιξε ο φίλος μου είναι το εξής: Ο έρωτας. Όλοι, ή τουλάχιστον όσοι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, παραδεχόμαστε ότι τον έχουμε ζήσει. Πόσοι όμως από εμάς ξέρουν τι πραγματικά είναι έρωτας;

Και 'δω έρχεται και κουμπώνει το τρίτο θέμα, ο "ρομαντικός άντρας". Νομίζω όλοι ξέρουμε έναν αθεράπευτα ρομαντικό τύπο. Ίσως να μην είναι φίλος σου, ίσως είναι απλώς γνωστός σου, αλλά σίγουρα έχεις ακούσει, δει ή γελάσει με την ιστορία του τύπου που 'σκασε με τριαντάφυλλα απ'το πρώτο ραντεβού.

Θα 'λεγε κανείς πως κάτι τέτοιοι τύποι, που εύκολα λένε (και "νιώθουν") το σ'αγαπώ ξέρουν από έρωτα. Είναι οι τύποι που θα σε ξυπνήσουν μες το βράδυ κλαίγοντας επειδή τους πλήγωσαν και δεν εκτίμησαν τα αισθήματα τους.  Το σ'αγαπώ και έρωτας όμως είναι παρεξηγημένες λέξεις και έχουν λίγο πολύ γίνει καραμέλα στα χείλη των περισσότερων.

Ο φίλος που συζήταγα σήμερα είναι καλή ώρα πάνω-κάτω σε αυτό το μήκος κύματος. Ευτυχώς δεν είναι απ'της ακραίες περιπτώσεις, αλλά εύκολα ενθουσιάζεται με την εκάστοτε κοπέλα και κάπου-κάπου ξερνάει ατάκες που μου σηκώνουν τις τρίχες όρθιες. 

Εγώ πάλι τυχαίνει να είμαι εκ-διαμέτρου αντίθετος. Καλώς ή κακώς θεωρώ ότι με τον καιρό, όσο περισσότερες κοπέλες γνωρίζεις, τόσο πιο πολύ θωρακίζεσαι απέναντι σε αυτή την "κατάληψη" του ενθουσιασμού και των συναισθημάτων.

Επειδή λοιπόν έχω γνωρίσει κάμποσες, θεωρώ ότι αυτός ο "έρωτας" είναι προσβολή για τον δικό μου, και γενικότερα ανθρώπων σαν και 'μένα. Για να αγαπήσεις πραγματικά, για να ερωτευτείς, πρέπει να έχεις πρώτα καμιά δεκαριά, δεκαπενταριά εμπειρίες. Να ξέρεις ρε παιδί μου πως λειτουργεί μια γυναίκα. Να ξέρεις πως λειτουργείς εσύ ο ίδιος με μια γυναίκα. Τέτοια πράγματα.

Γιατί αν έγώ έχω φασώσει .. Χ αριθμό κοπελών και έχω πηδήξει Ψ, η Α που θα μου κάνει το κλικ θα πρέπει να 'ναι πολύ ιδιαίτερη. Θα 'πρέπει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες και με τον δικό της τρόπο να ΚΕΡΔΙΣΕΙ τον έρωτα και την προσοχή μου.

Τότε είναι που το συναίσθημα αποκτά βάθος. Που αποκτά αξία και νόημα.

Αν αντιθέτως πέφτεις με τα μούτρα στην πρώτη ευκαιρία που σου δίνεται, ακούς όλη μέρα καψουροτράγουδα και κόβεις τις φλέβες σου περιμένοντας πάνω απ'το κινητό, ε, είναι κομματάκι δύσκολο να δεχτώ ότι έχεις πραγματικά αισθήματα. Αυτή η "κατάληψη" οφείλεται συνήθως σε έλλειψη εμπειρίας ή  κάποιου .. ιδιαίτερου υπόβαθρου (χαζά οικογενειακά πρότυπα κλπ).

Κοντολογίς, εγώ, που με έχουν πει player, μαλάκα, κάφρο , ψώνιο, γαμιά και πολλά άλλα - αλλά σίγουρα όχι ρομαντικό - θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο αληθινός, ρομαντικός και ντόμπρος από κάθε λουλουδοφόρο-παλικαρά.

Peace.

<3