Γυμνές φωτογραφίες της Μενεγακη!!!

Γενικότερα είμαι της άποψης πως πρέπει να κλωτσάμε τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος μας στον κάδο των αχρήστων. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι μια συζήτηση που 'χα χθες με έναν πολύ καλό μου φίλο με έβαλε σε σκέψεις.

Λίγο πολύ και αυτός και 'γω πέσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας στην ίδια παγίδα. Να παίζουμε το παιχνίδι των άλλων και όχι το δικό μας. Βλέπεις, είναι πολύ εύκολο να αφεθείς στον ρυθμό που παίζει κάποιος άλλος για 'σένα. Να τον αφήσεις να τα κανονίσει οοοοόλα αυτός. Να μην έχεις σκοτούρες. Nα ακολουθείς.

Κάποτε το θεωρούσα και εξυπνάδα αυτό. Είχα άπλετο χρόνο να κάνω άλλα πράγματα επειδή και καλά δεν απασχολούσα το μυαλό μου με ερωτήματα τύπου "Τι θα κάνω το βράδυ". Και μέχρι ένα σημείο ήταν ωραία φάση. Στην πορεία είδα όμως πόσο μεγάλο λάθος έκανα.

Bλέπεις, αδερφέ μου, τίποτα δεν είναι στατικό στην ζωή. Και εκεί που η όλη φάση κάποτε ήταν ωραία δημιουργήθηκαν προβλήματα και τα πράγματα άρχισαν να σαπίζουν. Το να τα αφήνω λοιπόν στους άλλους δεν ήταν πια αρκετό.

Και εκεί κεραυνοχτυπήθηκα απ΄την εξής συνειδητοποίηση: Όσο αφήνεις τους άλλους να φτιάχνουν το παιχνίδι σου ποτέ δε θα είσαι ΕΣΥ υπεύθυνος της ευτυχίας σου. Θα 'σαι πάντα έρμαιο της τύχης, των συνθηκών και των καπρίτσιων των άλλων.

Πόσο πιο gay να γίνει η κατάσταση;

Θεωρώ πως καιρό τώρα είμαι κύριος του εαυτού μου. Πως καιρό τώρα παίζω με δικούς μου κανόνες, τα δικά μου παιχνίδια, στην δική μου αρένα, με το δικό μου κοινό. Χαίρομαι πολύ για αυτό. Ακόμη περισσότερο όμως χαίρομαι που και ο φίλος μου αρχίζει και το κάνει αυτό! Μάγκα, μέγιστο respect! Χαίρομαι πολύ που κατάλαβες κάποια πράγματα.

Κλείνοντας θέλω να ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΩ το μήνυμα του άρθρου - έχω την τάση να πετάω προσωπικές πληροφορίες και να θάβω αυτό που θέλω να πω. Γκουχ, γκουχ. Λοιπόν. Δε ξέρω ποιος είσαι, δε ξέρω τι έχεις κάνει, τι είσαι σε θέση να κάνεις και τι θα ήθελες να κάνεις ή να έχεις ήδη κάνει.. Αλλά επειδή η ιστορία έχει το συνήθειο να επαναλαμβάνεται είμαι σίγουρος ότι και εσύ έχεις πέσει στην παγίδα που έπεσα εγώ και ο φίλος μου κάποια στιγμή στην ζωή σου.

Άνοιξε τα ματάκια σου, και διάβασε το μία, δύο, τρεις φορές. Διάβασε το όσες φορές χρειαστεί.


Το κέντρο του κόσμου σου, το πιο σημαντικό πλάσμα του κόσμου όλου είσαι εσύ. Εσύ και κανείς άλλος. Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σου υπαγορεύσει την ζωή σου. Μην συμβιβαστείς ποτέ. Μην υποχωρείς εις βάρος του εαυτού σου. Να είσαι ο εαυτός σου, και όταν λέω ο εαυτός σου, ο καλύτερος δυνατός εαυτός σου. Ακολούθα την καρδιά σου και το ένστικτο σου - θα 'ναι πολύ πιο αληθινά απέναντι σου από ότι οποιοσδήποτε άλλος. Τέλος, όταν κάνεις λάθος, όταν πέφτεις, μη φοβάσαι. Η δύναμη βρίσκεται στο να σηκώνεσαι, όχι στο να μην πέφτεις ποτέ. 

Αγάπα την party σου και κάνε τις επιλογές σου με γνώμονα αυτήν!

Φιλιά!

Υ.Γ Σ'άρεσε ο τίτλος πουτανάκι;










 

Ψέμα, μίζερες μαιμούδες, χαζάδια.

Επειδή σήμερα μου 'παν ένα καραμπινάτο ψέμα, βρίσκω αφορμή να εκθέσω το δηλητήριο μου κατευθείαν στο άσχημο μούτρο των ψευτών. Άλλο που δεν ήθελα.

Πραγματικά πιστεύω πως μετά βίας ένα 10% όσων λένε ψέματα ασύστολα ΞΕΡΕΙ πως να πει ψέματα! Από αυτούς σίγουρα το 9% θα 'ναι εκπαιδευμένοι ηθοποιοί, και το υπόλοιπο 1% θα συμπεριελαμβάνει πολιτικούς ("Λεφτά υπάρχουν!"), γιατρούς ("Το παιδί είναι φτυστό εσείς κύριε!"), πόρνες ("Αααααχχχχ, ααααχχ, ααααχχ ναιιι"), δικηγόρους (no comments) και την τυχαία, σπάνια περίπτωση που έχει το χάρισμα να ΜΗΝ ΚΑΡΦΩΝΕΤΑΙ!

Αρχικά υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ψεύτη.

Υπάρχει ο φιδέμπορας, μυθοπλάστης ή αλλιώς εκτοξευτής dragonball. Ο τύπος θα κατεβάσει ένα σωρό ιστορίες σε χρόνο ντετέ, φανταστικές κατά βάση, με πιθανά ψείγματα αλήθειας μέσα στο κουβάρι της ασυναρτησίας τους. Χθες πέταξε για Λονδίνο, σήμερα το πρωί έκανε ski στις Άλπεις, το μεσημέρι ενώ περπατούσε για να σκεφτεί το μέλλον της χώρας τον πλησίασε μια πανέμορφη κατάξανθη γκόμενα - την οποία φυσικά και βόλεψε στο διαμέρισμα του, γιατί, τι να κάνουμε, γαμάει πολύ και αβίαστα. Ευτυχώς που πρόλαβε να χωρέσει και 'σένα στο σκληρό του πρόγραμμα, να σου 'πει την μαλακία του και να σε κοιτάξει με βλέμμα θριαμβευτή. Fail! Ρε μαλάκες, όσο και να την φουσκώσεται την ιστορία, το ποιος είστε, το τι κάνετε και το ποιος θα θέλατε να είστε και το τι θα θέλατε να κάνετε είναι καθαρά γραμμένο στο στρυφνό, μίζερο, μαιμουδίσιο προσωπάκι σας. Ουστ!

Κατηγορία νούμερο δύο, που συναντάται κυρίως σε κοπέλες. Βασιλιάς/-ισσα της Άρνησης, κότα, μουλωχτό κογιότ. Πάντα το ίδιο ύφος, τα λίγο σμιγμένα φρύδια, το δήθεν προσβεβλημένο - αλλά κυρίως αγελαδίσιο - βλέμμα, συνοδευόμενα από ένα εντυπωσιακό "Εγώ δε ξέρω τίποτα!/ Δεν ήμουν εγώ/ Δεν έγινε έτσι/ Δεν είναι αλήθεια! / Τι λες μωρέ;". Μετά, χείμαρρος οι δικαιολογίες. Το μουλωχτό κογιότ συναγωνίζεται άξια τον εκτοξευτή dragonball σε φαντασία όταν πρόκειται για δικαιολογίες. Είναι πολύ πιθανό να επιμένει για βδομάδες ολόκληρες ότι "Δεν είναι έτσι", ακόμη και αν οι δικαιολογίες καταρρίπονται η μία μετά την άλλη. Ακόμη, πολύ συχνά, προβάλλεται ένα fake-τοίχος θυμού, ότι και καλά, πως τόλμησες να (πάρεις πρέφα την αλήθεια) με κατηγορήσεις, με πρόσβαλλες, είσαι απαράδεκτος, για να απομακρυνθεί η προσοχή απ'το γεγονός ότι λέει ψέμματα! Λοιπόν, κοτούλες, και κυρίως κακομαθημένα κοριτσάκια, όταν κάνετε την μαλακία να την παραδέχεστε. Ναι, τον έφαγα στο ασανσέρ απ'τον deliverά! Ναι, είμαι μαλακισμένη και κράζω τις φίλες μου! Όταν κάνεις κάτι να 'σαι έτοιμος να το δεχτείς. Ουστ!

Τρίτη μεγάλη κατηγορία ψεύτη (και αγαπημένη μου): Το γλυφτρόνι, τσιράκι ή κοινώς, γυμνοσάλιαγκας. Ο τύπος σε βλέπει πρώτη φορά και σε 'χει ήδη για κολλητό. 'Ντάξει αδερφέ, ξέρω πως η απαστράπτουσα παρουσία μου τραβά πάνω της βλέμματα, αλλά μη τρελαίνεσαι. Και τι ωραίο μαλλί που 'χεις σήμερα, και τι ωραία που τα 'λες, και αχ, η μύτη σου είναι μεγάλη, άρα θα την έχεις τιτανοτεράστια, πάμε και για 'κάνα καφέ; Δε θες καφέ; Τι θες; Ψάρεμα θέλει το αγόρι μου; Μισό να φέρω το καλάμι μου! Λοιπόν, κακόμοιροι! Μη μ'ακουμπάτε με τα πλοκάμια σας γιατί λερώνουν. Ότι θες ζήτα μου αλλά μη με ζαλίζεις με βλακίες. Δεν είσαι και πρωτότυπος, όχι τίποτα άλλο. Αν πάλι βρεις κάτι καινούριο, εξακολουθώ να 'μαι ευάλωτος στα κοπλιμέντα, οπότε μη κωλώσεις, δώστου. Μα μέχρι τότε... Ουστ! Σαλιάρη!

Νομίζω αυτές οι κατηγορίες καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των απανταχού ψευτών. Τους βλέπετε κάθε μέρα, τους συναντάτε, σας παίρνουν τηλέφωνο, ίσως κοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο. ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!

Πίσσα και πούπουλα στους κακούς ψεύτες!

Το post έγινε καθαρά για προσωπική χρήση, για αυτό και ψιλο-διαφέρει απ'το ύφος των υπόλοιπων. Ούτε να μάθεις κάτι, ούτε να σε κράξω με νοιάζει. Απλά θέλω να το διαβάζω όταν δεν είμαι στις καλές μου και να γελάω με το πόσο ωραία τα λέω!

Α και μια διευκρινίση. Μην μ'αρχίσετε στα "Ποιον λες;  Είχες κάποιον στο μυαλό σου;" Φυσικά και είχα. Πάμπολλους! Το ότι σου μιλάω, αν σου μιλάω, πάει να πει ότι λες δε μου λες ψέμματα με αρκετά μεγάλη συχνότητα ώστε να με νευριάσεις στα αλήθεια. Πάντως, να ξέρεις.. Ξέρω!

Nuevo - out

Ότι μου κατέβει.

Εδώ και μια-δυο μέρες νιώθω ένα γαργάλημα να γράψω κάτι - αλλά δε ξέρω τι. Αναρωτιέμαι τι θέλω να γράψω. Λοιπόν, καταρχάς το σκηνικό: Είναι αργά, έχω φουγαροκαπνίσει ένα σωρό τσιγάρα και νιώθω πτώμα .. χωρίς όμως να μπορώ να κοιμηθώ!

Υπάρχει κάτι πιο σπαστικό απ'τον συνδυασμό κούρασης και αυπνίας;

Ξέρω ότι αν έκλεινα τον υπολογιστή και την μουσική που ακούω, αν πήγαινα να κάνω ένα χαλαρωτικό μπανάκι, αν ξάπλωνα στο ζεστό μου κρεβατάκι ΙΙΙΙΣΩΣ και να κοιμόμουν μετά από πολύ στριφογύρισμα και σπάσιμο νεύρων. Αλλά το γαργάλημα να γράψω δε λέει να με αφήσει.

Χάλια κατάσταση, τύπε!

Λέω να αυτοσχεδιάσω. Ξέρεις, να γράψω ότι μου κατέβει. Είναι και αυτό μια άποψη στην τελική. Κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα περιστατικά στην ζωή μου και ξέρεις που καταλήγω; Όσες μα όσες φορές κάθησα και έκανα πλάνο, όσες φορές σχεδίασα κάτι... πήρα τα αρχίδια μου!

Αντίθετα όποτε άφησα τον εαυτό μου να κάνει ότι ένιωθε στη στιγμή, ή μάλλον, να ζήσει στη στιγμή είχα δραματικά καλύτερα αποτελέσματα. Δε θα πω ότι το ένστικτο είναι αλάθητο, θα 'μουν υπερβολικός.

Νομίζω όμως ότι η λογική σκέψη και ο προγραμματισμός είναι υπερεκτιμημένα. Σκέψου το εξής: Το λιοντάρι στη ζούγκλα κάθεται και κάνει το πρόγραμμα της εβδομάδας; Ο αετός κοιτάει την αντζέντα του ή καταστρώνει σχέδιο για το ποιο σκατοπρόβατο (ή ότι τρώνε οι αετοί) θα πάει να τσιμπήσει;

Μπα!

Τι κάνει; Υποθέτω η φάση πάει κάπως έτσι: Πεινάω, εντοπίζω, τρώω. Μπαμ, μπαμ. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς σχέδια, χωρίς αμφιβολίες και χωρίς χρονοτριβές.

Θες κάτι; Kάντο. Όσο πιο πολύ το σκέφτεσαι και ΔΕΝ το κάνεις, τόσο πιο πολύ χρόνο δίνεις στον εαυτό σου να επινοήσει ένα σωρό δικαιολογίες για να ΜΗΝ το κάνεις.

Πιστεύω αυτή η δύναμη, αυτή η ικανότητα, το να είσαι δηλαδή παρών σε κάθε σου στιγμή και σε κάθε σου επιθυμία είναι που διαχωρίζει τον απλό άνθρωπο απ'τον πραγματικά ιδιαίτερο άνθρωπο.

Στην τελική, φίλε μου που με διαβάζεις, αν το σκεφτείς θα δεις ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις εκπτώσεις στις επιθυμίες σου. Γάμα τις συνέπειες, γάμα την γνώμη των άλλων, γάμα το νέφος και την μαύρη γάτα που δες στον δρόμο. Το τι είναι σωστό αρχίζει και τελειώνει σε αυτό που θες.

Όταν θες κάτι, μην διστάζεις.

Και μην ξεχνάς: Για να γαμάς στην ζωή σου (το λέω γενικότερα) δεν χρειάζεσαι πούτσα, χρειάζεσαι αρχίδια.

;)

Πουτάνες, πραγματικός έρωτας και ρομαντικός άντρας.

Συζήταγα σήμερα με έναν φίλο για την soon-to-be κοπέλα του. Το παιδί που μίλαγα τυχαίνει να έχει κάποιες πολύ ιδιαίτερες απόψες περί γυναικών. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά:

Σύμφωνα με τον φίλο μου:
1) Το 90% των γυναικών σήμερα είναι πουτάνες
2) Το 10% είναι "κατάλληλες για σχέση"

Αντίθετα, πριν 50 χρόνια η αναλογία ήταν αντίστροφη, με τις πουτάνες να είναι μόλις 10% του συνόλου των γυναικών. Αρχίδια μπλε. Όπως πηδιούνται σήμερα πηδιόντουσαν και προχθές και πριν εκατό χρόνια οι γυναίκες. Ίσως το έκαναν στα κρυφά πάντως το έκαναν.

Πουτάνες δεν υπάρχουν, ούτε υπάρχει λόγος για τέτοιες διακρίσεις. Όλα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας είμαστε ικανοί να κάνουμε πολύ άσχημα (και πολύ όμορφα) πράγματα ανεξαρτήτως φύλου. Όταν βλέπεις γύρω σου "πουτάνες", αδερφέ, μάλλον πρέπει να κοιτάξεις καλύτερα μέσα σου. Ίσως το πρόβλημα σου βρίσκεται στην ανικανότητα να δεχτείς ότι κάποια πράγματα είναι όπως είναι.

Τέλοσπαντων, ένα άλλο θέμα που 'θιξε ο φίλος μου είναι το εξής: Ο έρωτας. Όλοι, ή τουλάχιστον όσοι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, παραδεχόμαστε ότι τον έχουμε ζήσει. Πόσοι όμως από εμάς ξέρουν τι πραγματικά είναι έρωτας;

Και 'δω έρχεται και κουμπώνει το τρίτο θέμα, ο "ρομαντικός άντρας". Νομίζω όλοι ξέρουμε έναν αθεράπευτα ρομαντικό τύπο. Ίσως να μην είναι φίλος σου, ίσως είναι απλώς γνωστός σου, αλλά σίγουρα έχεις ακούσει, δει ή γελάσει με την ιστορία του τύπου που 'σκασε με τριαντάφυλλα απ'το πρώτο ραντεβού.

Θα 'λεγε κανείς πως κάτι τέτοιοι τύποι, που εύκολα λένε (και "νιώθουν") το σ'αγαπώ ξέρουν από έρωτα. Είναι οι τύποι που θα σε ξυπνήσουν μες το βράδυ κλαίγοντας επειδή τους πλήγωσαν και δεν εκτίμησαν τα αισθήματα τους.  Το σ'αγαπώ και έρωτας όμως είναι παρεξηγημένες λέξεις και έχουν λίγο πολύ γίνει καραμέλα στα χείλη των περισσότερων.

Ο φίλος που συζήταγα σήμερα είναι καλή ώρα πάνω-κάτω σε αυτό το μήκος κύματος. Ευτυχώς δεν είναι απ'της ακραίες περιπτώσεις, αλλά εύκολα ενθουσιάζεται με την εκάστοτε κοπέλα και κάπου-κάπου ξερνάει ατάκες που μου σηκώνουν τις τρίχες όρθιες. 

Εγώ πάλι τυχαίνει να είμαι εκ-διαμέτρου αντίθετος. Καλώς ή κακώς θεωρώ ότι με τον καιρό, όσο περισσότερες κοπέλες γνωρίζεις, τόσο πιο πολύ θωρακίζεσαι απέναντι σε αυτή την "κατάληψη" του ενθουσιασμού και των συναισθημάτων.

Επειδή λοιπόν έχω γνωρίσει κάμποσες, θεωρώ ότι αυτός ο "έρωτας" είναι προσβολή για τον δικό μου, και γενικότερα ανθρώπων σαν και 'μένα. Για να αγαπήσεις πραγματικά, για να ερωτευτείς, πρέπει να έχεις πρώτα καμιά δεκαριά, δεκαπενταριά εμπειρίες. Να ξέρεις ρε παιδί μου πως λειτουργεί μια γυναίκα. Να ξέρεις πως λειτουργείς εσύ ο ίδιος με μια γυναίκα. Τέτοια πράγματα.

Γιατί αν έγώ έχω φασώσει .. Χ αριθμό κοπελών και έχω πηδήξει Ψ, η Α που θα μου κάνει το κλικ θα πρέπει να 'ναι πολύ ιδιαίτερη. Θα 'πρέπει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες και με τον δικό της τρόπο να ΚΕΡΔΙΣΕΙ τον έρωτα και την προσοχή μου.

Τότε είναι που το συναίσθημα αποκτά βάθος. Που αποκτά αξία και νόημα.

Αν αντιθέτως πέφτεις με τα μούτρα στην πρώτη ευκαιρία που σου δίνεται, ακούς όλη μέρα καψουροτράγουδα και κόβεις τις φλέβες σου περιμένοντας πάνω απ'το κινητό, ε, είναι κομματάκι δύσκολο να δεχτώ ότι έχεις πραγματικά αισθήματα. Αυτή η "κατάληψη" οφείλεται συνήθως σε έλλειψη εμπειρίας ή  κάποιου .. ιδιαίτερου υπόβαθρου (χαζά οικογενειακά πρότυπα κλπ).

Κοντολογίς, εγώ, που με έχουν πει player, μαλάκα, κάφρο , ψώνιο, γαμιά και πολλά άλλα - αλλά σίγουρα όχι ρομαντικό - θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο αληθινός, ρομαντικός και ντόμπρος από κάθε λουλουδοφόρο-παλικαρά.

Peace.

<3

Η πρώτη μου ανάρτηση!

"Τα ίδια και τα ίδια, φίλοι άσχετοι και φίδια, πισώπλατα παιχνίδια, τσαμπουκάδες και βρισίδια, μάγκες που πουλάνε μαγκιά στο πι και φι, και παίρνουν για βραβείο έναν super δονητή, μέρα παρά μέρα μια καινούρια μαλακία ... μα μου φαίνεται πως πλέον έχω πάθει ανοσία. ;)"

Αρχικά δεν είμαι σίγουρος ότι η σωστή έκφραση είναι "έχω πάθει ανοσία". Κάτι μου λέει πως το σωστό είναι "έχω κάνει". Όπως και να 'χει όμως, αυτό το ωραίο quote συνοψίζει μια χαρά τις σκέψεις μου τον τελευταίο καιρό.

Και καλά, πες okay. Το να είναι κανείς άσχετος ή "φίδι" και να σου κάνει μαλακία είναι δεκτό. Άλλωστε ποιος από μας δεν έχει παίξει πουστιά σε κάποιον τρίτο; Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι Άγιος. Αλλά πραγματικά το να βλέπω φίλους να ξηγιούνται βρώμικα  είναι αυτό που μου γαμάει τον εγκέφαλο.


Φίλους.


Πολύ παρεξηγημένη λέξη.


Μου κάνει εντύπωση το πως στην σύγχρονη εποχή είμαστε περικυκλωμένοι από περισσότερους ανθρώπους από ποτέ.. και όμως τα κοινωνικά μας αισθητήρια δεν ήταν ποτέ χειρότερα. Τόσοι άνθρωποι γύρω μας, και όμως, πόσους από αυτούς γνωρίζουμε αληθινά;


Πόσοι είναι πραγματικά φίλοι μας;


Και τι σημαίνει φίλος;


Τροφή για σκέψη.


Τέλοσπαντων. Εγώ όπως είπα έχω πάθει (ή έχω κάνει) ανοσία στις πισώπλατες αρχιδιές. Η διαδικασία είναι η εξής: Στην αρχή σκέφτεσαι, γιατί ρε γαμώτο, τι έκανα. Μετά χαλιέσαι. Κάπου στην συνέχεια  θα νευριάσεις (εδώ πρόσεχε να νευριάσεις με τα σωστά άτομα και όχι με τον εαυτό σου!) και στο τέλος θα νιώσεις ένα .. κενό απέναντι τους.


Και αυτό το κενό είναι υπέροχο μάγκα!

Όταν η μικροψυχία των άλλων παύει να σε επηρεάζει τότε ξεκλειδώνεις την πόρτα της δικής σου μεγαλοψυχίας. Τότε είσαι ελεύθερος.. Και αν κρίνω από εμένα, πολύ χαρούμενος. ;)


Φιλιά~ 
Nuevo-Ego