SEX

Άντε γιατί πολύ το καθυστέρησα το συγκεκριμένο post! Μετά από κουραστικό ταξίδι, με ανανεωμένο - και παγωμένο! - αέρα ήρθε καιρός να πραγματευτούμε το πιο φλεγόμενο θέμα της εποχής μας. Όχι, δεν αναφέρομαι στην οικονομική κρίση.

Σεξ λοιπόν.

Σεξ.

Σεξ.

Τα πάντα γίνονται για αυτό και τα πάντα στρέφονται γύρω από αυτό. Ας πιάσουμε αρχικά της κυρίες. Παρφουμάρεστε με ένα σωρό μυρωδικά, καίτε το μαλλί σας απ'το πολύ ίσιωμα και παστώνεστε σα παστές σαρδέλες. Ακόμα φοράτε κολάν και jeanάκια που οδηγούν στο αγαπημένο φαινόμενο CAMEL TOE (οι αμαθείς να το ψάξουν) - για να μη μιλήσω για τις περιπτώσεις που φορούν κοντά φορέματα ενώ έξω η θερμοκρασία παγώνει πολικές αρκούδες. Και θέλετε να πιστέψω ότι το κάνετε για να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας; Επειδή θέλετε να είστε στη μόδα;

ΑΡΧΙΔΙΑ!

Το κάνετε γιατί σας αρέσει να μας βλέπετε να σκουπίζουμε τα σάλια μας. Γιατί εν τέλει, ενώ σας χαλάνε και καλά οι λιγούρηδες το γουστάρετε να σας χαλβαδιάζουν. Κυρίως όμως το κάνετε για τη στιγμή που θα εμφανιστεί ο ομορφάντρας που γουστάρετε εσείς, έτσι ώστε να 'ρθει να χαστουκομαστιγώσει το δικό σας κωλομάγουλο και όχι της κολλητής σας. Άρα όλα καταλήγουν στο σεξ.

Βασικά ας είμαστε ειλικρινείς. Θέλετε το σεξ εξίσου αν όχι πιο πολύ ακόμα και από μας. Αρκεί να συζητήσει κανείς με μια κοπέλα (που τον εμπιστεύεται και του μιλάει ανοιχτά) και θα δει.

Αλλά ας μην τα πυροβολλάμε τα κορίτσια. Λευτεριά στις τσούλες ρε μουνιά! Πάμε και λίγο στα δικά μας. Λοιπόν, υπερφίαλε τύπε που σε νοιάζουν τα σχόλια και τα likes του "βιβλίου των προσώπων", τύπε που ισιώνεις το μαλλί και χρησιμοποιείς πηλό και lak, τύπε που κοιτιέσαι στον καθρέφτη σφιγμένος αφού κάνεις push ups είσαι ακόμα χειρότερος!  Γιατί τουλάχιστον τα κορίτσια που στολίζονται είναι όμορφα. Εσύ ότι και να κάνεις θα παραμείνεις το ίδιο κακομούτσουνος!΄

Νιώθω ότι μιλάω στον καθρέφτη μου... (Εκτός απ'το σημείο με το κακομούτσουνος χαχα!)

Λοιπόν, βλέπεις τι λέω; Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε καταρρέει, η οικονομία κάνει βουτιά και εμάς μας νοιάζει να 'μαστε "κάποιοι", να 'μαστε "ωραίοι" για να πηδήξουμε καλύτερα και περισσότερο. Γυμναστήρια, λεφτά, ρούχα, μόδες, μουσική, χοροί, clubάκια όλα στο σεξ οδηγούν. Ακόμη και οι ψευτο-εναλλακτικοί που αράζουν στις νησίδες πράσινου των γκριζουπόλεων, οι τύποι και οι τύπισσες που είναι "υπεράνω" με τα ίδια κριτήρια θα διαλέξουν το ταίρι τους. Ποιος έχει πιο πολύ "όνομα", πιο πολύ στυλ, λεφτά ή τελοσπάντων αρχίδια.

Αλήθεια θα ήθελα να το πιάσω λίγο πιο σοβαρά το θέμα. Να πω ότι ο βιολογικός σκοπός του κάθε οργανισμού είναι η επιβίωση και η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ (Σεξ) και αλλά πολλά βαρύγδουπα και τεκμηριωμένα. Αλλά δεν έκατσε. Και ξέρεις γιατί δεν έκατσε;

Γιατί είναι καλύτερα κάτι τέτοια πράγματα να τα βλέπεις με μια αστεία ματιά. Γιατί αν κάτσεις να αναλογιστείς πόσο κενός είσαι στα αλήθεια ούτε τα ηρεμιστικά δεν θα είναι σε θέση να σε σώσουν!

Καλά ξεσκίσματα από ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, ΣΟΦΙΑ.

Το post αφιερωμένο στην ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ Αναστασία Νιώτη που έχει ίσως το μεγαλύτερο στήθος που έχω δει ποτέ για κορίτσι της ηλικίας της. YO!

Οι φίλοι.

Και όλες εκείνες τις φορές
που ζούμε, χαιρόμαστε, πίνουμε
πονάμε, χανόμαστε, αποτυχημένοι
αισθανόμαστε, εκείνες τις φορές
είναι που ζω, για αυτό ευχαριστώ
που μπορώ και το 'χω αυτό, κάποιοι
άνθρωποι δεν έχουν την τύχη να σας
έχουν, έχουν άλλους που δε τους εκτιμάνε
και φεύγουν, νταλαβέρια ανθρώπων στη ζωή μας
που δεν μένουνε, εξαιρώ εσάς και
για αυτό πάντα θα χαίρομαι
Βρήκα κάτι που αξίζει για να ζω
να ξέρω ότι μπορώ κάποιον παραπάνω
από μένα να αγαπώ, είναι εκείνοι
που θα μ'ακούσουν όταν φιλοσοφώ
ακόμα και όταν έχω ξεφύγει και μαλακίες πετώ
είναι εκείνοι που θα με κράξουν από καλοσύνη,
όχι από κόμπλεξ, δεν κάνουν έτσι οι φίλοι.
Οκ, Τα ακούς; Και αν το κάνεις συνεχώς δεν ανήκεις σε αυτούς.
Υπάρχουν φορές που υπερβάλλω, ξέρω τι είμαι ικανός
να κάνω και το παρακάνω, άρα, με φωνάζουνε ψωνάρα
πολλές φορές μαλάκα, ότι φοράω μάσκα, μα ...
Όποιος σε αγαπάει, δε σε πειράζει, δε σε πληγώνει
κακό δε σου κάνει, όποιος σ'αγαπάει θέλει πιο πολύ
να ακούει παρά να μιλάει, αυτό έχω καταλάβει.


Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την μέρα
που σας είπα το προηγούμενο κουπλέ και μ'αγκαλιάσατε  βλαμμένα
Δε θα ξεχάσω ποτέ μου κανένα που μπήκε στον κόπο
Να γνωρίσει εμένα όταν τα είχα χαμένα, κάποια τρέλα,
Ακόμα και όταν κάνω μαλακίες με λάθος γυναίκα
Θα με βρίσετε επειδή μ'αγαπάτε νομίζω, όχι επειδή
Δε μπορούμε να βρούμε θέμα, όταν είστε μαζί μου
νιώθω Ϊκαρος, δε με τρομάζει κανένας ύπουλος ύφαλος
δε πολυμιλάω, αλλά για σας νιώθω περήφανος τόσο που
θα πέθαινα και σήμερα ήρεμος. Είμαι ο Iratus και αυτοί
είναι οι φίλοι μου, εμένα οι φίλοι μου είναι το σπίτι μου
Και αν πέσει το σπίτι μου κάπου εκεί θα χάθω
Αλλά ποιος μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο σεισμό;

credit Iratus & Sick Dzik (Oi filoi)

Αυτά! :)

Ο τίτλος θέλει λίγη δουλειά ακόμα..

Έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι βαρετά; Πως δεν έχει την παραμικρή διαφορά το να κάνεις κάτι, απ'το να κάνεις το αντίθετο του; Το να μείνεις σπίτι, με το να βγεις έξω; Το να μιλήσεις με ένα φίλο, απ'το να βριστείς με έναν άγνωστο;

Πως θέλεις λίγο ακόμα, ένα μικρό κλικ και θα εκραγείς σα πυροτέχνημα;

Έχεις νιώσει ποτέ σαν βούτηρο, απλωμένο πάνω σε πάρα πολύ ψωμί; Κουρασμένος χωρίς λόγο κούρασης, βαριεστημένος, νευριασμένος και πάνω από όλα πιεσμένος από κάτι που δεν μπορείς καν να ονομάσεις;

Μη φοβάσαι. Το έχω νιώσει και 'γω. Πριν κάποιες μέρες, τυχαία, μια κοπέλα στο facebook ανέβασε ένα quote στο status της που με σκάλωσε τόσο, μα τόσο πολύ. Διάβασε το πολλές φορές:

Και τι είναι "ευτυχία" δηλαδή, τι πάει να πει "ευτυχία", ποιος το λέει πως οφείλουμε να 'μαστε ευτυχισμένοι, λες και όλοι οφείλουμε να 'μαστε ευτυχισμένοι, λες και η ευτυχία είναι η φυσική μας κατάσταση, και η οποιαδήποτε απόκλιση πρέπει να θεωρηθεί αποτυχία, πράγμα που τελικά σε κάνει ακόμα πιο δυστυχισμένο, κι έτσι αναγκάζεσαι να προσποιηθείς πως είσαι ακόμα πιο ευτυχισμένος , πράγμα που δεν λειτουργεί γιατί οι άλλοι το βλέπουν πως προσποιείσαι, πράγμα που τους φέρνει σε αμηχανία, κι εσύ το βλέπεις πως οι άλλοι σε βλέπουν να προσποιείσαι πως είσαι ευτυχισμένος και η αμηχανία τους σε κάνει ακόμα πιο δυστυχισμένο, κι έτσι αναγκάζεσαι να προσποιηθείς ακόμα πιο πολύ πως είσαι ευτυχισμένος.. D.N.A. Dennis Kelly


Το νιώθεις ψηλέ;

Είναι okay να μην είσαι καλά. Είναι okay να 'χεις τα νεύρα σου που και που. Είναι και υγιές μάλιστα. Αν είμαστε μονομερείς συναισθηματικά και εγκεφαλικά, αν ζούμε σε μία μόνιμη nirvana γινόμαστε αμοιβάδες. Άστο να κυλήσει μέσα σου. Είτε είναι πόνος, είτε απογοήτευση, είτε στενοχώρια - μη το φοβάσαι. Έρχεται και φεύγει.

Α, και μείνε μακριά απ'τα υποκατάστατα. Είτε αυτά είναι ναρκωτικά, είτε ποτό, είτε ρίζες, όζων του Φυκιώρη ή οτιδήποτε. Πέρα απ'τον προφανή εθισμό που σου δημιουργούν, πέρα απ'το ότι μακροπρόθεσμα βλάπτουν - πολλές φορές και βραχυπρόθεσμα - πέρα απ'το ότι σε κάνουν να χάνεις τον έλεγχο και να αντιδράς και σκέφτεσαι βλαμμένα..

Θέλεις αλήθεια να περνάς μια ζωή με βοηθητικά ροδάκια; Καλύτερα να φας τα μούτρα σου μία, δύο, τρεις ή δεκατρείς φορές και να μάθεις να βαδίζεις μόνος σταθερά παρά να βασίζεσαι σε ουσίες, όποιες και να 'ναι αυτές.

Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον.

Ένα απ'τα tattoo μου γράφει την εξής φράση:

"Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον".

Αρκετά άτομα που με γνωρίζουν το εκλαμβάνουν αρχικά στραβά, γιατί εκ πρώτης όψεως παραπέμπει στην μοιρολατρία. Σε φάση "Αχχ, όλα γύρω σαπίζουν και αδυνατούμε να ξεφύγουμε!". Δεν θα μπορούσαν να πέφτουν πιο έξω. Είναι για 'μένα ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα.

Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε τι γύρω μας συμβαίνει για κάποιο λόγο. Αρνούμαι να πιστέψω πως αποτελώ μια τυχαία σύνθεση χημικών στοιχείων. Αρνούμαι ότι ο πολύχρωμος (ναι, βλέπω το γκρίζο πολύχρωμο) κόσμος γύρω μου απλά *έτυχε* να υπάρξει. Αυτό αυτομάτως προσδίδει αξία στο .. οτιδήποτε. Πόσο πιο βαθύς γίνεται ο κόσμος αν τον αντιμετωπίζεις ως μέρος ενός σχεδίου και όχι ως αποτέλεσμα χιλιάδων τυχαίων ζαριών; Πόσο πιο όμορφος;

Οι σταγόνες της βροχής δεν πέφτουν τυχαία εκεί που πέφτουν. Όλες τους έχουν τον σκοπό τους. Ενώνονται και μαζί σχηματίζουν μικρά ρυάκια που και αυτά με την σειρά τους είναι προορισμένα να ενωθούν και να δημιουργήσουν μεγαλύτερα, όλο και μεγαλύτερα ώσπου να σχηματίσουν την θάλασσα. Αν οι σταγόνες είμαστε εμείς οι άνθρωποι, τα ρυάκια οι ζωές μας τότε η θάλασσα είναι το πεπρωμένο. Όλοι αποτελούμε μέρος του και οι ζωές μας πλέκονται μέχρι να φτάσουμε τον τελικό σκοπό μας.

Βέβαια, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν γουστάρω καθόλου όσους τα εξισώνουν όλα και όλους. Ο καθένας έχει το δικό του "ταβάνι". Τα δικά του όρια και τις δικές του δυνατότητες. Κάποιοι είναι από μόνοι τους χείμμαροι. Άλλοι στεγνώνουν προτού καλά καλά προλάβουν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους.

Έτσι είναι η ζωή. Η μοίρα είναι άτεγκτη και τα "ταβάνια" μας δεν σπάνε εύκολα. Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Για την ώρα, ας σκεφτεί ο καθένας μας ξεχωριστά ποια είναι η θέση του στον κόσμο.

Τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου τελευταία;

Γιατί;

Που θέλεις να φτάσει;

 Σου αρκεί;

Γυμνές φωτογραφίες της Μενεγακη!!!

Γενικότερα είμαι της άποψης πως πρέπει να κλωτσάμε τις άσχημες στιγμές του παρελθόντος μας στον κάδο των αχρήστων. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι μια συζήτηση που 'χα χθες με έναν πολύ καλό μου φίλο με έβαλε σε σκέψεις.

Λίγο πολύ και αυτός και 'γω πέσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας στην ίδια παγίδα. Να παίζουμε το παιχνίδι των άλλων και όχι το δικό μας. Βλέπεις, είναι πολύ εύκολο να αφεθείς στον ρυθμό που παίζει κάποιος άλλος για 'σένα. Να τον αφήσεις να τα κανονίσει οοοοόλα αυτός. Να μην έχεις σκοτούρες. Nα ακολουθείς.

Κάποτε το θεωρούσα και εξυπνάδα αυτό. Είχα άπλετο χρόνο να κάνω άλλα πράγματα επειδή και καλά δεν απασχολούσα το μυαλό μου με ερωτήματα τύπου "Τι θα κάνω το βράδυ". Και μέχρι ένα σημείο ήταν ωραία φάση. Στην πορεία είδα όμως πόσο μεγάλο λάθος έκανα.

Bλέπεις, αδερφέ μου, τίποτα δεν είναι στατικό στην ζωή. Και εκεί που η όλη φάση κάποτε ήταν ωραία δημιουργήθηκαν προβλήματα και τα πράγματα άρχισαν να σαπίζουν. Το να τα αφήνω λοιπόν στους άλλους δεν ήταν πια αρκετό.

Και εκεί κεραυνοχτυπήθηκα απ΄την εξής συνειδητοποίηση: Όσο αφήνεις τους άλλους να φτιάχνουν το παιχνίδι σου ποτέ δε θα είσαι ΕΣΥ υπεύθυνος της ευτυχίας σου. Θα 'σαι πάντα έρμαιο της τύχης, των συνθηκών και των καπρίτσιων των άλλων.

Πόσο πιο gay να γίνει η κατάσταση;

Θεωρώ πως καιρό τώρα είμαι κύριος του εαυτού μου. Πως καιρό τώρα παίζω με δικούς μου κανόνες, τα δικά μου παιχνίδια, στην δική μου αρένα, με το δικό μου κοινό. Χαίρομαι πολύ για αυτό. Ακόμη περισσότερο όμως χαίρομαι που και ο φίλος μου αρχίζει και το κάνει αυτό! Μάγκα, μέγιστο respect! Χαίρομαι πολύ που κατάλαβες κάποια πράγματα.

Κλείνοντας θέλω να ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΩ το μήνυμα του άρθρου - έχω την τάση να πετάω προσωπικές πληροφορίες και να θάβω αυτό που θέλω να πω. Γκουχ, γκουχ. Λοιπόν. Δε ξέρω ποιος είσαι, δε ξέρω τι έχεις κάνει, τι είσαι σε θέση να κάνεις και τι θα ήθελες να κάνεις ή να έχεις ήδη κάνει.. Αλλά επειδή η ιστορία έχει το συνήθειο να επαναλαμβάνεται είμαι σίγουρος ότι και εσύ έχεις πέσει στην παγίδα που έπεσα εγώ και ο φίλος μου κάποια στιγμή στην ζωή σου.

Άνοιξε τα ματάκια σου, και διάβασε το μία, δύο, τρεις φορές. Διάβασε το όσες φορές χρειαστεί.


Το κέντρο του κόσμου σου, το πιο σημαντικό πλάσμα του κόσμου όλου είσαι εσύ. Εσύ και κανείς άλλος. Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σου υπαγορεύσει την ζωή σου. Μην συμβιβαστείς ποτέ. Μην υποχωρείς εις βάρος του εαυτού σου. Να είσαι ο εαυτός σου, και όταν λέω ο εαυτός σου, ο καλύτερος δυνατός εαυτός σου. Ακολούθα την καρδιά σου και το ένστικτο σου - θα 'ναι πολύ πιο αληθινά απέναντι σου από ότι οποιοσδήποτε άλλος. Τέλος, όταν κάνεις λάθος, όταν πέφτεις, μη φοβάσαι. Η δύναμη βρίσκεται στο να σηκώνεσαι, όχι στο να μην πέφτεις ποτέ. 

Αγάπα την party σου και κάνε τις επιλογές σου με γνώμονα αυτήν!

Φιλιά!

Υ.Γ Σ'άρεσε ο τίτλος πουτανάκι;










 

Ψέμα, μίζερες μαιμούδες, χαζάδια.

Επειδή σήμερα μου 'παν ένα καραμπινάτο ψέμα, βρίσκω αφορμή να εκθέσω το δηλητήριο μου κατευθείαν στο άσχημο μούτρο των ψευτών. Άλλο που δεν ήθελα.

Πραγματικά πιστεύω πως μετά βίας ένα 10% όσων λένε ψέματα ασύστολα ΞΕΡΕΙ πως να πει ψέματα! Από αυτούς σίγουρα το 9% θα 'ναι εκπαιδευμένοι ηθοποιοί, και το υπόλοιπο 1% θα συμπεριελαμβάνει πολιτικούς ("Λεφτά υπάρχουν!"), γιατρούς ("Το παιδί είναι φτυστό εσείς κύριε!"), πόρνες ("Αααααχχχχ, ααααχχ, ααααχχ ναιιι"), δικηγόρους (no comments) και την τυχαία, σπάνια περίπτωση που έχει το χάρισμα να ΜΗΝ ΚΑΡΦΩΝΕΤΑΙ!

Αρχικά υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ψεύτη.

Υπάρχει ο φιδέμπορας, μυθοπλάστης ή αλλιώς εκτοξευτής dragonball. Ο τύπος θα κατεβάσει ένα σωρό ιστορίες σε χρόνο ντετέ, φανταστικές κατά βάση, με πιθανά ψείγματα αλήθειας μέσα στο κουβάρι της ασυναρτησίας τους. Χθες πέταξε για Λονδίνο, σήμερα το πρωί έκανε ski στις Άλπεις, το μεσημέρι ενώ περπατούσε για να σκεφτεί το μέλλον της χώρας τον πλησίασε μια πανέμορφη κατάξανθη γκόμενα - την οποία φυσικά και βόλεψε στο διαμέρισμα του, γιατί, τι να κάνουμε, γαμάει πολύ και αβίαστα. Ευτυχώς που πρόλαβε να χωρέσει και 'σένα στο σκληρό του πρόγραμμα, να σου 'πει την μαλακία του και να σε κοιτάξει με βλέμμα θριαμβευτή. Fail! Ρε μαλάκες, όσο και να την φουσκώσεται την ιστορία, το ποιος είστε, το τι κάνετε και το ποιος θα θέλατε να είστε και το τι θα θέλατε να κάνετε είναι καθαρά γραμμένο στο στρυφνό, μίζερο, μαιμουδίσιο προσωπάκι σας. Ουστ!

Κατηγορία νούμερο δύο, που συναντάται κυρίως σε κοπέλες. Βασιλιάς/-ισσα της Άρνησης, κότα, μουλωχτό κογιότ. Πάντα το ίδιο ύφος, τα λίγο σμιγμένα φρύδια, το δήθεν προσβεβλημένο - αλλά κυρίως αγελαδίσιο - βλέμμα, συνοδευόμενα από ένα εντυπωσιακό "Εγώ δε ξέρω τίποτα!/ Δεν ήμουν εγώ/ Δεν έγινε έτσι/ Δεν είναι αλήθεια! / Τι λες μωρέ;". Μετά, χείμαρρος οι δικαιολογίες. Το μουλωχτό κογιότ συναγωνίζεται άξια τον εκτοξευτή dragonball σε φαντασία όταν πρόκειται για δικαιολογίες. Είναι πολύ πιθανό να επιμένει για βδομάδες ολόκληρες ότι "Δεν είναι έτσι", ακόμη και αν οι δικαιολογίες καταρρίπονται η μία μετά την άλλη. Ακόμη, πολύ συχνά, προβάλλεται ένα fake-τοίχος θυμού, ότι και καλά, πως τόλμησες να (πάρεις πρέφα την αλήθεια) με κατηγορήσεις, με πρόσβαλλες, είσαι απαράδεκτος, για να απομακρυνθεί η προσοχή απ'το γεγονός ότι λέει ψέμματα! Λοιπόν, κοτούλες, και κυρίως κακομαθημένα κοριτσάκια, όταν κάνετε την μαλακία να την παραδέχεστε. Ναι, τον έφαγα στο ασανσέρ απ'τον deliverά! Ναι, είμαι μαλακισμένη και κράζω τις φίλες μου! Όταν κάνεις κάτι να 'σαι έτοιμος να το δεχτείς. Ουστ!

Τρίτη μεγάλη κατηγορία ψεύτη (και αγαπημένη μου): Το γλυφτρόνι, τσιράκι ή κοινώς, γυμνοσάλιαγκας. Ο τύπος σε βλέπει πρώτη φορά και σε 'χει ήδη για κολλητό. 'Ντάξει αδερφέ, ξέρω πως η απαστράπτουσα παρουσία μου τραβά πάνω της βλέμματα, αλλά μη τρελαίνεσαι. Και τι ωραίο μαλλί που 'χεις σήμερα, και τι ωραία που τα 'λες, και αχ, η μύτη σου είναι μεγάλη, άρα θα την έχεις τιτανοτεράστια, πάμε και για 'κάνα καφέ; Δε θες καφέ; Τι θες; Ψάρεμα θέλει το αγόρι μου; Μισό να φέρω το καλάμι μου! Λοιπόν, κακόμοιροι! Μη μ'ακουμπάτε με τα πλοκάμια σας γιατί λερώνουν. Ότι θες ζήτα μου αλλά μη με ζαλίζεις με βλακίες. Δεν είσαι και πρωτότυπος, όχι τίποτα άλλο. Αν πάλι βρεις κάτι καινούριο, εξακολουθώ να 'μαι ευάλωτος στα κοπλιμέντα, οπότε μη κωλώσεις, δώστου. Μα μέχρι τότε... Ουστ! Σαλιάρη!

Νομίζω αυτές οι κατηγορίες καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των απανταχού ψευτών. Τους βλέπετε κάθε μέρα, τους συναντάτε, σας παίρνουν τηλέφωνο, ίσως κοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο. ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!

Πίσσα και πούπουλα στους κακούς ψεύτες!

Το post έγινε καθαρά για προσωπική χρήση, για αυτό και ψιλο-διαφέρει απ'το ύφος των υπόλοιπων. Ούτε να μάθεις κάτι, ούτε να σε κράξω με νοιάζει. Απλά θέλω να το διαβάζω όταν δεν είμαι στις καλές μου και να γελάω με το πόσο ωραία τα λέω!

Α και μια διευκρινίση. Μην μ'αρχίσετε στα "Ποιον λες;  Είχες κάποιον στο μυαλό σου;" Φυσικά και είχα. Πάμπολλους! Το ότι σου μιλάω, αν σου μιλάω, πάει να πει ότι λες δε μου λες ψέμματα με αρκετά μεγάλη συχνότητα ώστε να με νευριάσεις στα αλήθεια. Πάντως, να ξέρεις.. Ξέρω!

Nuevo - out

Ότι μου κατέβει.

Εδώ και μια-δυο μέρες νιώθω ένα γαργάλημα να γράψω κάτι - αλλά δε ξέρω τι. Αναρωτιέμαι τι θέλω να γράψω. Λοιπόν, καταρχάς το σκηνικό: Είναι αργά, έχω φουγαροκαπνίσει ένα σωρό τσιγάρα και νιώθω πτώμα .. χωρίς όμως να μπορώ να κοιμηθώ!

Υπάρχει κάτι πιο σπαστικό απ'τον συνδυασμό κούρασης και αυπνίας;

Ξέρω ότι αν έκλεινα τον υπολογιστή και την μουσική που ακούω, αν πήγαινα να κάνω ένα χαλαρωτικό μπανάκι, αν ξάπλωνα στο ζεστό μου κρεβατάκι ΙΙΙΙΣΩΣ και να κοιμόμουν μετά από πολύ στριφογύρισμα και σπάσιμο νεύρων. Αλλά το γαργάλημα να γράψω δε λέει να με αφήσει.

Χάλια κατάσταση, τύπε!

Λέω να αυτοσχεδιάσω. Ξέρεις, να γράψω ότι μου κατέβει. Είναι και αυτό μια άποψη στην τελική. Κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα περιστατικά στην ζωή μου και ξέρεις που καταλήγω; Όσες μα όσες φορές κάθησα και έκανα πλάνο, όσες φορές σχεδίασα κάτι... πήρα τα αρχίδια μου!

Αντίθετα όποτε άφησα τον εαυτό μου να κάνει ότι ένιωθε στη στιγμή, ή μάλλον, να ζήσει στη στιγμή είχα δραματικά καλύτερα αποτελέσματα. Δε θα πω ότι το ένστικτο είναι αλάθητο, θα 'μουν υπερβολικός.

Νομίζω όμως ότι η λογική σκέψη και ο προγραμματισμός είναι υπερεκτιμημένα. Σκέψου το εξής: Το λιοντάρι στη ζούγκλα κάθεται και κάνει το πρόγραμμα της εβδομάδας; Ο αετός κοιτάει την αντζέντα του ή καταστρώνει σχέδιο για το ποιο σκατοπρόβατο (ή ότι τρώνε οι αετοί) θα πάει να τσιμπήσει;

Μπα!

Τι κάνει; Υποθέτω η φάση πάει κάπως έτσι: Πεινάω, εντοπίζω, τρώω. Μπαμ, μπαμ. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς σχέδια, χωρίς αμφιβολίες και χωρίς χρονοτριβές.

Θες κάτι; Kάντο. Όσο πιο πολύ το σκέφτεσαι και ΔΕΝ το κάνεις, τόσο πιο πολύ χρόνο δίνεις στον εαυτό σου να επινοήσει ένα σωρό δικαιολογίες για να ΜΗΝ το κάνεις.

Πιστεύω αυτή η δύναμη, αυτή η ικανότητα, το να είσαι δηλαδή παρών σε κάθε σου στιγμή και σε κάθε σου επιθυμία είναι που διαχωρίζει τον απλό άνθρωπο απ'τον πραγματικά ιδιαίτερο άνθρωπο.

Στην τελική, φίλε μου που με διαβάζεις, αν το σκεφτείς θα δεις ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις εκπτώσεις στις επιθυμίες σου. Γάμα τις συνέπειες, γάμα την γνώμη των άλλων, γάμα το νέφος και την μαύρη γάτα που δες στον δρόμο. Το τι είναι σωστό αρχίζει και τελειώνει σε αυτό που θες.

Όταν θες κάτι, μην διστάζεις.

Και μην ξεχνάς: Για να γαμάς στην ζωή σου (το λέω γενικότερα) δεν χρειάζεσαι πούτσα, χρειάζεσαι αρχίδια.

;)

Πουτάνες, πραγματικός έρωτας και ρομαντικός άντρας.

Συζήταγα σήμερα με έναν φίλο για την soon-to-be κοπέλα του. Το παιδί που μίλαγα τυχαίνει να έχει κάποιες πολύ ιδιαίτερες απόψες περί γυναικών. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά:

Σύμφωνα με τον φίλο μου:
1) Το 90% των γυναικών σήμερα είναι πουτάνες
2) Το 10% είναι "κατάλληλες για σχέση"

Αντίθετα, πριν 50 χρόνια η αναλογία ήταν αντίστροφη, με τις πουτάνες να είναι μόλις 10% του συνόλου των γυναικών. Αρχίδια μπλε. Όπως πηδιούνται σήμερα πηδιόντουσαν και προχθές και πριν εκατό χρόνια οι γυναίκες. Ίσως το έκαναν στα κρυφά πάντως το έκαναν.

Πουτάνες δεν υπάρχουν, ούτε υπάρχει λόγος για τέτοιες διακρίσεις. Όλα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας είμαστε ικανοί να κάνουμε πολύ άσχημα (και πολύ όμορφα) πράγματα ανεξαρτήτως φύλου. Όταν βλέπεις γύρω σου "πουτάνες", αδερφέ, μάλλον πρέπει να κοιτάξεις καλύτερα μέσα σου. Ίσως το πρόβλημα σου βρίσκεται στην ανικανότητα να δεχτείς ότι κάποια πράγματα είναι όπως είναι.

Τέλοσπαντων, ένα άλλο θέμα που 'θιξε ο φίλος μου είναι το εξής: Ο έρωτας. Όλοι, ή τουλάχιστον όσοι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, παραδεχόμαστε ότι τον έχουμε ζήσει. Πόσοι όμως από εμάς ξέρουν τι πραγματικά είναι έρωτας;

Και 'δω έρχεται και κουμπώνει το τρίτο θέμα, ο "ρομαντικός άντρας". Νομίζω όλοι ξέρουμε έναν αθεράπευτα ρομαντικό τύπο. Ίσως να μην είναι φίλος σου, ίσως είναι απλώς γνωστός σου, αλλά σίγουρα έχεις ακούσει, δει ή γελάσει με την ιστορία του τύπου που 'σκασε με τριαντάφυλλα απ'το πρώτο ραντεβού.

Θα 'λεγε κανείς πως κάτι τέτοιοι τύποι, που εύκολα λένε (και "νιώθουν") το σ'αγαπώ ξέρουν από έρωτα. Είναι οι τύποι που θα σε ξυπνήσουν μες το βράδυ κλαίγοντας επειδή τους πλήγωσαν και δεν εκτίμησαν τα αισθήματα τους.  Το σ'αγαπώ και έρωτας όμως είναι παρεξηγημένες λέξεις και έχουν λίγο πολύ γίνει καραμέλα στα χείλη των περισσότερων.

Ο φίλος που συζήταγα σήμερα είναι καλή ώρα πάνω-κάτω σε αυτό το μήκος κύματος. Ευτυχώς δεν είναι απ'της ακραίες περιπτώσεις, αλλά εύκολα ενθουσιάζεται με την εκάστοτε κοπέλα και κάπου-κάπου ξερνάει ατάκες που μου σηκώνουν τις τρίχες όρθιες. 

Εγώ πάλι τυχαίνει να είμαι εκ-διαμέτρου αντίθετος. Καλώς ή κακώς θεωρώ ότι με τον καιρό, όσο περισσότερες κοπέλες γνωρίζεις, τόσο πιο πολύ θωρακίζεσαι απέναντι σε αυτή την "κατάληψη" του ενθουσιασμού και των συναισθημάτων.

Επειδή λοιπόν έχω γνωρίσει κάμποσες, θεωρώ ότι αυτός ο "έρωτας" είναι προσβολή για τον δικό μου, και γενικότερα ανθρώπων σαν και 'μένα. Για να αγαπήσεις πραγματικά, για να ερωτευτείς, πρέπει να έχεις πρώτα καμιά δεκαριά, δεκαπενταριά εμπειρίες. Να ξέρεις ρε παιδί μου πως λειτουργεί μια γυναίκα. Να ξέρεις πως λειτουργείς εσύ ο ίδιος με μια γυναίκα. Τέτοια πράγματα.

Γιατί αν έγώ έχω φασώσει .. Χ αριθμό κοπελών και έχω πηδήξει Ψ, η Α που θα μου κάνει το κλικ θα πρέπει να 'ναι πολύ ιδιαίτερη. Θα 'πρέπει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες και με τον δικό της τρόπο να ΚΕΡΔΙΣΕΙ τον έρωτα και την προσοχή μου.

Τότε είναι που το συναίσθημα αποκτά βάθος. Που αποκτά αξία και νόημα.

Αν αντιθέτως πέφτεις με τα μούτρα στην πρώτη ευκαιρία που σου δίνεται, ακούς όλη μέρα καψουροτράγουδα και κόβεις τις φλέβες σου περιμένοντας πάνω απ'το κινητό, ε, είναι κομματάκι δύσκολο να δεχτώ ότι έχεις πραγματικά αισθήματα. Αυτή η "κατάληψη" οφείλεται συνήθως σε έλλειψη εμπειρίας ή  κάποιου .. ιδιαίτερου υπόβαθρου (χαζά οικογενειακά πρότυπα κλπ).

Κοντολογίς, εγώ, που με έχουν πει player, μαλάκα, κάφρο , ψώνιο, γαμιά και πολλά άλλα - αλλά σίγουρα όχι ρομαντικό - θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο αληθινός, ρομαντικός και ντόμπρος από κάθε λουλουδοφόρο-παλικαρά.

Peace.

<3

Η πρώτη μου ανάρτηση!

"Τα ίδια και τα ίδια, φίλοι άσχετοι και φίδια, πισώπλατα παιχνίδια, τσαμπουκάδες και βρισίδια, μάγκες που πουλάνε μαγκιά στο πι και φι, και παίρνουν για βραβείο έναν super δονητή, μέρα παρά μέρα μια καινούρια μαλακία ... μα μου φαίνεται πως πλέον έχω πάθει ανοσία. ;)"

Αρχικά δεν είμαι σίγουρος ότι η σωστή έκφραση είναι "έχω πάθει ανοσία". Κάτι μου λέει πως το σωστό είναι "έχω κάνει". Όπως και να 'χει όμως, αυτό το ωραίο quote συνοψίζει μια χαρά τις σκέψεις μου τον τελευταίο καιρό.

Και καλά, πες okay. Το να είναι κανείς άσχετος ή "φίδι" και να σου κάνει μαλακία είναι δεκτό. Άλλωστε ποιος από μας δεν έχει παίξει πουστιά σε κάποιον τρίτο; Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι Άγιος. Αλλά πραγματικά το να βλέπω φίλους να ξηγιούνται βρώμικα  είναι αυτό που μου γαμάει τον εγκέφαλο.


Φίλους.


Πολύ παρεξηγημένη λέξη.


Μου κάνει εντύπωση το πως στην σύγχρονη εποχή είμαστε περικυκλωμένοι από περισσότερους ανθρώπους από ποτέ.. και όμως τα κοινωνικά μας αισθητήρια δεν ήταν ποτέ χειρότερα. Τόσοι άνθρωποι γύρω μας, και όμως, πόσους από αυτούς γνωρίζουμε αληθινά;


Πόσοι είναι πραγματικά φίλοι μας;


Και τι σημαίνει φίλος;


Τροφή για σκέψη.


Τέλοσπαντων. Εγώ όπως είπα έχω πάθει (ή έχω κάνει) ανοσία στις πισώπλατες αρχιδιές. Η διαδικασία είναι η εξής: Στην αρχή σκέφτεσαι, γιατί ρε γαμώτο, τι έκανα. Μετά χαλιέσαι. Κάπου στην συνέχεια  θα νευριάσεις (εδώ πρόσεχε να νευριάσεις με τα σωστά άτομα και όχι με τον εαυτό σου!) και στο τέλος θα νιώσεις ένα .. κενό απέναντι τους.


Και αυτό το κενό είναι υπέροχο μάγκα!

Όταν η μικροψυχία των άλλων παύει να σε επηρεάζει τότε ξεκλειδώνεις την πόρτα της δικής σου μεγαλοψυχίας. Τότε είσαι ελεύθερος.. Και αν κρίνω από εμένα, πολύ χαρούμενος. ;)


Φιλιά~ 
Nuevo-Ego